Sightless

My Diary
Donderdag 9 februari 2012 - Nog steeds ziek. Ik heb lekker gezorgd voor m'n zusje. Ik ben bijna een prestige hoger met Red Dead Redemption dus daar ga ik nu voor. Ik wil wel weer naar school maar ik sliep pas om half 2, omdat ik de hele tijd moet hoesten als ik op m'n rug lig. Op habbo gaat het steeds beter met mijn kamer. Steeds meer vaste klanten komen. Ik heb alles ook goedkoper gemaakt, dus willen meer mensen werk kopen. Ik luister lekker de CD van Birdy die ik van m'n moeder heb gehad. Ik kon alle liedjes al maar het is gewoon lekker om die muziek op te hebben staan op een CD-tje. Ik ging 's Avonds GTST kijken, best wel stom dat er allemaal nieuwe mensen zijn. Elke leuke hoofdpersoon stopt ermee. Die word natuurlijk een andere leuke baan aangeboden en die stomme acteurs niet. Er was ook zesde zintuig op tv. Dat is ook zo'n rot programma. Het is wel leuk om te zien hoe die mensen worden geholpen met vragen waar nooit antwoord op is gegeven maar dat er dan lichten gaan knipperen enzo, vind ik wel een beetje raar. Halverwege EHBO, eerste hulp bij opvoeden ging ik slapen en zoals ik al zei was ik om 2 uur nog niet in slaap. Ik lees nu ook de engelse versie van Twilight, maar dat duurde maar tot 12 uur en daarna heb ik de hele tijd liggen woelen.
Sometimes you have to lighten up your dream, because it's not realistic.

Woensdag 8 februari 1012 - Ik was nog een dagje ziek. 's Ochtends sliep ik weer niet zo lang en zette een film op voor me zusje: Spirit. Dat is echt een van m'n lievelingsfilms van m'n jeugd. Ik denk dat jullie hem ook wel kennen en anders kan je hem wel een keer kijken want het is echt een mooie film. 's Middags kwam m'n moeder thuis met medicijnen zoals neusspray, pillen voor extra weerstand en anti-hoest snoepjes. Ze had ook de CD van Birdy gekocht die ik al heel lang wilde omdat ik dan mee kon zingen en dat is goed voor m'n stem, ofzo. Ik heb ook weer lang habbo gespeeld en in de middag Red Dead Redemption, bij dat spel speel je een personage in de tijd van de cowboys. Het is een soort GTA maar dan in het wilde westen. Je kan hoe beter je wordt steeds meer avatars zijn. Je kan ook prestigeren net als bij COD. Morgen blijf ik nog een dag thuis, anders moest m'n zusje ook naar een oppas. Mijn zusje moet binnenkort een oog operatie en dan moet ze 100% gezond zijn, anders gaat het niet door. Ik voel me zelf ook nog niet top dus ik kan beter nog een dagje thuis blijven om helemaal beter te zijn dan dat ik over een week weer ziek ben.

Dinsdag 7 februari 2012 - Ik schrijf niet zo lang vandaag, want ik ben doodziek. Om de minuut een hoestbui. Ik was vandaag ziek thuis. Ik sliep uit tot half 10, kon niet langer want dat doet net als gister pijn aan m'n keel. Toen ik beneden kwam bleek dat m'n zusje ook ziek was. 's Middags zette ik een filmpje voor m'n zusje op: Brother Bear. Is altijd zo leuk want dan kan ik de films die ik vroeger altijd keek allemaal aan haar laten zien. Ze viel halverwege in slaap, de schat. Ineens had ze hem zelf zachter gezet en daar lag ze te slapen zonder brilletje. M'n broertje zou al om 11 uur uit zijn maar die kwam niet dus ik dacht die is vast naar een vriend. Toen kwam hij ineens thuis om 12 uur met z'n vriend mee. Ik naar boven rennen en mascara op doen. Anders zie ik er ineens zo leeg uit, dat vind ik ook altijd raar bij andere mensen dus ik kon niet anders. Ik ging gewoon bijna hele dag achter de computer. Ik ben wel blij dat dat nog kan, anders verveel ik me zo. Ik heb nu op habbo een 4 in 1 gemaakt, kamer waar mensen met hun meubels kunnen gokken. Oke ik ben moe, weltrusten.

Maandag 6 februari 2012 - Wat een rotdag, toen ik wakker werd kon ik amper adenen want m'n keel deed heel erg pijn. Ik wilde naar school gaan want de laatste tijd ben ik al best vaak ziek geweest en ik vind het niet leuk als m'n ouders steeds moeten bellen en zeggen: "Ben je alweer ziek?" en dat m'n broertje zegt: "Ik ben nooit ziek." Ik ging dus naar school met keelpijn. Op de fiets deden m'n oren heel erg pijn ennvan de kou deed m'n keel nog meer pijn omdat ik die koude lucht inademde. Ik dacht het gaat wel goed als ik eenmaal op school ben, nou dat was het nog niet. Het eerste uur ging m'n neus jeuken, het leek de hele tijd of ik moest niezen en m'n neus ging lopen. Ik kon me niet echt concentreren. Je wil in de klas ook niet te vaak hoesten, niezen, snuiven en al helemaal niet snuiten omdat dat te veel aandacht trekt. Dat kennen jullie vast wel. Het meisje dat normaal naat me zit was ziek thuis. Normaalzijn we altijd tegelijk ziek, heel toevallog maar nu ben ik dus gewoon naar school gegaan terwijl ik eigenlijk ziek was, du dat is wel logisch. Ik was heel blij dat het eerte uur voorbij was, want ik had nu een tussenuur en dan kon ik wel even een beetje uitzieken, dacht ik. Ik ging bij K. zitten een jongen waarvan ik niet weet of ik hem nou leuk vind of niet. Hij doet altijd heel aardig tegen me en dat doen niet veel jongens dus daar zal het wel van komen. Hij is alleen niet echt knap. Later kwam er nog een andere jongen bij zitten waar ik altijd zo lekker mee kan praten, als je met hem over ongesteld zijn hebt vind die het nog leuk, zal wel liggen aan dat die homo is. Ik had nog steeds vreselijk kriebelneus en die jongen begrep het natuurlijk wel en K. ook wel denk, hij zei niet echt iets over mijn klachten. In de lauze stond ik alleen, ik kon niemand vinden, later bleek dat ze gewoon om de hoek stonden. Na de pauze geschiedenis toen ging het helemaal niet goed, hele les door loopneus en tegelijk snel de opdrachten maken die ik niet af had. Daarna bij engels ging het wel weer, toen zat ik eerst ook bij K. In de buurt maar zo'n meisje die ik niet echt aardig vond had ook niemand naast zich en die vroeg of ik bij haar kwam zitten. Ik deed het maar uit beleefdheid maar eigenlijk wilde ik liever bij K. in de buurt blijven zitten. Daarna ha ik tussenuur, toen kwam ik m'n vriendin R. tegen (atletiek en profielwerkstuk) en die ging zich ziek melden. Zij zag er veel minder ziek uit en toen besloot ik me definitief ziek te melden voor het laatste uur. Ik wilde in het tussenuur al naar huis gaan, want pauze en een tussenuur is genoeg tijd om ff thui te gaan eten en aangezien er niemand was in het tussenuur ging ik zowiezo al naar huis. Op de fiets kreeg ik weer heel erg oorpijn en thuis belde ik m'n vader of hij me ziek wilde melden. Hij had er wel begrip voor en ik ging met zakdoekjes achter de pc. M'n tosti's mislukten toen ook nog trouwens. Mensen zeggen altijd dat je niet op de computer kan als je ziek ben, maar het geeft mij juist altijd rust en dan denk ik even aan iets anders dan het zieke dan als je de hele tijd op je bed ligt. De rest van de middag heb ik even rustig aan gedaan en wat Red Dead Redemption gespeeld op de ps3. Daar heb ik op de een of andere manier altijd zin in als ik ziek en, lekker met je paardje door een virituele wereld. Het is altijd zo stom dat ik een avondmens ben, dan wil ik vanavond bijvoorbeeld vroeg naar bed omdat ik ziek ben maar dan voel ik me hélemaal niet moe. Dat motiveert ook niet echt om vroeg naar bed te gaan en dan ben je de volgende ochtend weer doodmoe.
Don't mind what people say. You know the truth, and that's all what matters.

Zondag 5 februari 2012 - Vandaag was een lekker rust dagje, dat had ik ook wel verdiend na die drukke week. Ik kon niet echt uitslapen want ik had vanochtend echt heel erg pijn in m'n keel en ik kon bijna niet ademen, ik denk dat het was omdat ik gister lang die koude lucht heb ingeademt en mijn longen zijn nogal zwak dus dan slaat het daar op. Ik hoop niet dat ik een longontsteking heb ofzo en ik neem morgen ook maar een fles water mee naar school want ik wil echt niet de heletijd kriebelhoest krijgen, dat i echt en van de irritantste dingen die kunnen gebeuren in de les. Nou, ik hiel u een rustdag, ij speelde wat habbo, is kinderachtig spel volgens sommige, mar ik speel het al vanaf 2007 ofzo, toen was ik 11 en daarna ben ik eigenlijk niet meer gestopt. Ik heb daar nu gewoon veienden die net zo oud zijn als ik. Ze zijn gewoon met me mee gegroeid en ik merk weinig van die kindjes van 9 jaar enzo want in die kaners kom ik niet. Ik was vroeger heel rijk maar toen werd ik gehakt en nu helpen mensen me om weer een goed lopende kamer op te richten. Ik speelde dat dus lekker tot een uur of 1 en ging aankleden, lekker geen make-up op, zonder foundation kan m'n huid lekker lichten en dat is wel even goed. Toen gingen m'n broertje en vader voetbal kijken. Daarna heeftoe eigenlijk de rest van de dag op die zender gestaan, nu nogsteeds (22:50). Om half 9 heb ik wel even Nikita gekeken, een actieserie, het is een soort James Bond maar dan als vrouw/meisje. Dat duurde tot half 11 (2 afleveringen na elkaar) en zo meteen ga ik slapen. Ik wilde wel wat doen aan m'n huiswerk, maar dan moet ik op de studiewijzers gaan kijken en dat is veel te veel gedoe. Voor profielwerkstuk zou ik dinsdag aan m'n vriendin mijn geschreven ding gven zodat zij weet wat ze er niet in moet zetten, maar dat doe ik morgen wel. Morgen heb ik eerte uur vrij en 2 tussenuren, ik had dus veel eerder uit kunnen zijn dan 3 uur maarja, ik zit in de 5e klas en ze halen liever de tussenuren weg van de lagere klassen, ten koste van ons. Ik zit er trouwen over te denken een gekening te maken van mijn overleden neef en dan neer te leggen bij zijn graf en dan misschien ook een tekening van oma erbij of samen. Ik kan best goed mensen natekenen en vooral van foto's dus misschien is dat wel leuk. Ik ben wel bang dat ze hebben gekozen geen foto bij het graf te zetten en dan kom ik aan met m'n tekening. Ik ga maar even kijken. Tot morgen.
Live your own life.

Zaterdag 4 februari - Vandaag was de begrafenis. 's Ochtends konden we gelukkig nog even uitslapen, want het begon om 1 uur. Als eerst gingen we naar het mortuarium om de kist op te halen en in de auto te zetten richting de begraafplaats. Ik moest de 1 broer van mijn neef nog condoleren, dat vond ik best rottig, gister had ik de tijd niet gehad omdat hij de hele avond bij de kist had staan kijken en ik wilde hem niet nog een keer zien, maar mijn vader zei dat ik het nog maar even moest doen en achteraf viel het best wel mee en volgens mij stelde hij het wel op prijs, omdat hij zelf helemaal vergeten was wie hij allemaal al had gehad. Omdat mijn neef bij de politieopleiding zat liepen rond de lijkwagen van die politiemensen die hij zelf kon van de opleiding, bleek later. We reden een stukje achter de lijkwagen aan en die ging nog even langs hun huis en toen gingen wij direct door naar de begraafplaats. Toen we daar aankwamen moesten we best lang wachten tot de lijkwagen er was en we liepen door 2 rijen van politiemensen die in allemaal in dezelfde houding stonden naar een kamertje waar we mochten wachten. Veel mensen moesten buiten blijven staan, maar wij waren familie dus we mochten er door. Sommige mensen konden Rick beter dan sommige familieleden denk ik, maar je weet als ouders natuurlijk ook niet wie hem het beste kon en dan is dit de makkelijkste manier. Wij kennen hem dan natuurlijk wel weer vanaf z'n geboorte en de meeste vrienden niet. Na een tijdje mochten we de zaal in waar de kist stond en de speeches gehouden zouden worden. Bij binnenkomst hoorden we een echt heel hard discolied, die ik gister al had gehoord en het was best wel geinig eigenlijk. Sommige die niet wisten wat er gespeeld zou worden vonden het denk ik wel even wennen. De speeches waren echt mooi vooral van mijn neef (broer van) en vader. Gewoon de allerdaagse dingen werden genoemd en dan lachten we met tranen in onze ogen. Mijn andere neef ging ook nog speechen en ook nog wat mensen van zijn klas. Bij het liedje Rolling in the Deep moest ik wel huilen, want het klopte wel goed bij de gebeurtenis en je zag ook allemaal foto's van hem op een scherm als 'slideshow', dan zag je hoe hij leefde en hoe gelukkig hij was en daar word je wel emotioneel van. Mijn broertje en ik waren bloemendragers en de poort achter de kist ging open en toen gingen we daar doorheen lopen richting zijn laatste rustplaats. Mijn tante kwam toen bij me lopen en we hadden het over dat het wel mooi was dat hij bij oma in het graf kwam te liggen. Na niet zo lang lopen waren we er al en gaven we de bloemen af aan de mensen die daar werkte. We kregen toen een roos en gingen we langs de kist staan, waar inmiddels heel veel bloemen omheen stonden. Die mevrouw zei dat ze eerst de vrienden afscheid lieten nemen van mijn neef en dan bleef de familie over en zouden we de kist laten zakken. Maar er kwamen toch een mensen, iemand had geteld en bij 1000 waren ze maar gestopt. We stonden daar denk ik wel een uur. Halverwege kwam er ook een duif die midden door alle mensen heen vloog alsof hij een doel had en ging op de steen van m'n oma zitten. Iedereen zei: ''Hé daar heb je R.'' Normaal zou een duif nooit tussen alle mensen door vliegen, daar zijn ze veel te bang voor, maar dit was wel even bijzonder. Het was ijskoud buiten met de sneeuw, ik had gewone sokken, dikke huissokken én uggs aan en ik had nog steeds bevroren tenen. We wachtten dus een uur voordat iedereen voorbij was, toen gingen we met z'n allen om de kist heen staan. Niemand wilde nog wat zeggen en als laatst plakte m'n neef (broer van) nog zijn kauwgom op de kist op de plek van zijn hoofd. Iedereen moest lachen om het feit dat dit zijn laatste treiter was tegenover R en lieten de kist zakken. Zijn vader gooide het eerst de roos erin toen volgden er meer en toen ik mijn roos ging gooien viel hij er natúurlijk weer naast en viel helemaal naar beneden. We namen afscheid en lieten het gezin alleen met hun broer/zoon. Iedereen klaagde over de kou en gelukkig kregen we binnen lekker thee of koffie. Allemaal mensen kwamen naar me toe die ik niet kon en ondertussen leerde ik hoe m'n zusje van 7 ''Hée schat, mag ik je nummer?'' moest zeggen tegen een jongen en liet haar dat tegen wat mensen zeggen. Steeds meer mensen werden wat losser en waren blij dat de begrafenis achter de rug was. De familie ging daarna nog naar een cafeetje in het reddingsbrigade hoofdkwartier of zoiets. Het was wel even gezellig met wat minder mensen. We kregen soep en broodjes en ik probeerde een biertje op te drinken, eigenlijk vind ik het niet zo lekker maar toch wilde ik het maar weer is proberen. Er was ook wel een leuke jongen die ik nog van lang geleden kon toen ik op verjaardag kwam bij m'n neef. Iedereen verandert altijd zo en de stomste jongens kunnen ineens heel leuk worden. ;'D Ik luisterde gewoon naar zijn verhalen die hij aan familieleden vertelde (hij was geen familie, hij is een goede vriend van mijn neefjes (broer en overledene) en af en toe lachte ik. Ik wil er verder niks mee, maar ik vind het gewoon leuk om naar hem te kijken. M'n zusje moest naar bed dus we gingen weer naar huis, we namen afscheid van moeder en vader en gingen weer in de kleine krappe auto naar huis (die slipte niet zo).
Sometimes you just have to do things you don't like to do.

Vrijdag 3 februari - Wat een dag. Ik moest heel vroeg me bed uit en naar school van 8 uur tot 4 uur. Ik had 2 tussenuren en die bestond vooral uit sneeuwballen gevechten. Na school zou ik aan het profielwerkstuk gaan werken met 2 vriendinnen. Eigenlijk had ik daar helemaal geen zin in, niemand van ons drieën eigenlijk, maar het was maar voor een uurtje want ik moest half 6 thuis zijn en ik moest nog helemaal door de sneeuw dus dat duurde ook wel langer. Toen ik bijna thuis was moest ik even afstappen omdat het niet doorgaanbaar was met de fiets en ik moest langs een groep jongens lopen. Éen van de jongens kwam eruit met een sneeuwbal en zei ''Hé meisje!'' en ik had geen zin in nog meer sneeuw na al die tussenuren dus ik zei: ''Rot ff op man'', die vrienden zeiden ook ''Doe ff normaal'' en ik gaf hem een duwtje want hij stond inmiddels al naast m'n fiets en toen gleed hij uit! LOL. Die vrienden lachten hem uit en ik liep door, want ik was doodop en z'n vrienden zouden hem al genoeg generen. Thuis gingen we eten en in de kleine auto met m'n tante en mijn familie van 5 erin richting het mortuarium. We gingen met de kleine auto omdat de grote (busje) te veel glijdt. Toen we daar aankwamen was het heel erg stil, je kon amper ademen. Ik dacht ook dat alleen mijn familie er zou zijn, maar het was veel drukker want de familie van de kant van m'n oom was er ook nog. Ik wilde niet meer in de kist kijken ookal was het de laatste keer dat dat kon, ik kon daar niet echt van slapen en ben achteraf ook blij dat ik het niet gedaan heb. Ik heb wel een glimp opgevangen, maar dat viel wel mee. Ik moest nog even huilen en toen kwam m'n tante me troosten, dat was wel lief. Ze speelden nog even de muziek af die ze ook op de begrafenis gaan spelen en toen wilde het gezin van mijn overleden neef even alleen zijn met hem om de kist te sluiten. Iedereen had daar begrip voor. Tussen 8 en 9 uur gingen we naar huis en zetten we mijn tante af. Toen hebben we nog een stukje gtst gezien, daarna flikken Maastricht, toen ging ik in bad en heb ik nog een stukje moordvrouw gekeken, maar nu ga ik slapen want ik ben kapot, weltrusten!
There is always someone who supports you.

Donderdag 2 februari 2012 - M'n moeder had een briefje voor me klaar gelegd die ik moest inleveren bij de conciërge omdat ik gister 1 uur afwezig was door het mortuarium. M'n moeder had een hele uitleg op de achterkant geschreven dus ik dacht dat ik hem ook maar beter even aan m'n mentor kon laten liggen. Die vroeg of het wel ging op school, ik wist niet echt hoe ik moest antwoorden, maar ik zei dat het wel ging,dat ik evengoed veel aan hem dacht en dat afleiding wel goed was om het te verwerken. Daarna ging ik dat briefje wegbrengen en toen ging de rest van de dag eigenlijk wel z'n gangetje. Ik had 2 tussenuren en een pauze, dus ik fietste naar huis, ik onderschatte de kou en daarom ging ik thuis heel veel kleren aantrekken om de weg terug naar school te overleven. Toen moest ik vertellen over het boek ''Sarah's Key'', ik had 2 jaar geleden ofzo de vertaling daarvan in het Nederlands gelezen en ik heb die film al heel vaak gezien dus ik dacht ik lees hem maar niet, maar toch was ik een paar dingetjes vergeten, maar het was niet voor een cijfer dus dat maakt niet zo veel uit. Ik had dat uur echt verschrikkelijk veel buikpijn en ik had daarna nog 1 uur Frans en zou na school naar m'n vriendin gaan om in een 3-tal aan het profielwerkstuk te werken, wat we al heel vaak uit hadden gesteld door het overleiden van mijn neef, maar ik was ziek dus het ging deze keer helaas weer niet. Ik ging thuis op de bank liggen en toen trok het na een tijdje wel weer een beetje weg. 's Avonds ging m'n vader naar de condoleance, wij hoefden niet mee omdat het anders heel druk zou worden en omdat we morgen al langs gaan met de hele familie en zaterdag de begrafenis hebben. Ik zie daar best wel tegen op, maar ik denk niet dat het op kan tegen het mortuarium. Nu ik dat heb gezien, kan het niet veel erger worden. Het wordt echt heel druk bij de begrafenis, gelukkig heeft m'n tante plekken gereserveerd voor familie. Toch denk ik dat ik mijn neef minder ken dan sommige in de groep omdat die hem dagelijks zagen en ik alleen met verjaardagen en kerst. Maar toch, als ouders weet je nooit wie nou het meest contact had met je zoon. Wij hebben wel zijn bloed en ik ken hem vanaf m'n geboorte dus het is wel logisch. Morgen gaan we dus voor de laatste keer met de familie bij elkaar bij Rick, ik hoop dat de kist gesloten is net als vanavond, omdat ik het beeld net een beetje vergeten ben en ik herinner hem liever zoals die was. Als de kist open is zal ik wel gaan kijken, gewoon uit respect voor hun gezin.
Never make a promise you can't accomplish.

Woensdag 1 februari 2012 - Ik had de hele dag om me voor te bereiden op het bezoek aan het mortuarium om mijn neef te gaan bekijken, ik werd pas om 3 uur opgehaald. Ik vind het best stom om over te praten, maar het is zo beter omdat ik het dan beter kan verwerken, denk ik. Het was eigenlijk best veel erger dan ik dacht. Toen we daar aankwamen kwam je door de deur en je zag eigenlijk meteen die kist staan, bij andere keren dat ik naar een mortuarium was geweest had je eerst nog een gang en kon je je voorbereiden en eerst gecondoleerd zeggen enzo. Nu moesten we gecondoleerd zeggen terwijl je in je ooghoek hem zag liggen. Dat vond ik best wel rottig, want zijn moeder (mijn tante) was er ook en m'n neef, oudere nicht, tante en nog een tante. het was best een griezelig gezicht, ik zal jullie niet alle details geven, maar hij zag er echt heel anders uit en je zag dat het leven helemaal weg was. Ik herkende zijn handen nog, die ik altijd een hand gaf met kerstmis. Ik moest als enige van mijn gezin huilen, ik vind het gewoon verschrikkelijk. Hij had nog zo'n leven voor zich en ik snap er helemaal niks van. Mijn tante is ervan overtuigd dat het geen zelfmoord is omdat niemand in zijn omgeving ook maar een sprankeltje van depressiviteit bij hem merkte. In de krant hebben ze gewoon gezegd dat mensen in zijn omgeving hem depressief vonden en dat hij zelfmoord heeft gepleegd. Maar helemaal niemand zegt dat en zelfmoord is ook niet zeker, het kon ook een ongeluk zijn. Zijn broer vertelde dat hij wel meer van die ongelukjes had. We mochten op de kist iets schrijven en ik heb geschreven: ''Ik zal nooit vergeten hoe je iedereen aan het lachen maakte.'' Ik denk wel dat dat goed is. Ik durfde niet echt steeds opnieuw te kijken, m'n vader en moeder deden dat wel, maar ik wil dat beeld niet steeds in m'n hoofd houden zoals die daar ligt. Ik heb dat nu, maar ik hoop dat het weggaat. Ik herkende hem bijna niet meer. Ik wil hem gewoon herinneren als die grappige vrolijke sfeerbrengende jongen. Om hem heen stonden heel veel bloemen, het hart van rozen vond ik de mooiste en de grote krans van het korps van de politie vond ik ook heel mooi. Halverwege kwam er een man en die had nog 3 bloemenboeketten mee. Ik denk dat het er nog wel meer worden. Na een tijdje kwamen er vrienden van hem kijken, die bij hem op de politieschool zaten volgens mij. Die gaven ons een hand en die dachten dat mijn moeder de moeder van m'n neef was, volgens m'n moeder. Een paar van die vrienden gingen ook huilen. M'n tante zat aan de medicijnen en kon er best goed over praten, maar ze had het nu al over de kleren uitzoeken, dat moet ze zelf weten, maar ik denk dat ze een beetje te snel gaat. Ik ben wel blij dat ze medicijnen krijgt omdat het anders nog erger voor haar zou zijn. Ik vind het zo zielig voor ze, ik kan het niet uitleggen. Het is onbeschrijfelijk. Dit is een van de ergste dingen die je kan overkomen. M'n vader ging m'n oom bellen omdat als we weg gingen, dan was m'n tante helemaal alleen met al die mensen en toen die aankwam condoleerden we hem en na afscheid genomen te hebben van m'n tante gingen we weg. Ik ben niet gaan trainen en ik weet niet of ik wel kan slapen vannacht. Ik zie de hele tijd dat beeld voor me van hem. Ik hoop dat het snel weg gaat. Ik denk dat ik net als gister mezelf maar in slaap lees met een Twilight boek.
Sometimes you just can't describe your feelings.

Dinsdag 31 januari 2012 - Wat een dag. Als eerst had ik eerste 4 uur vrij, heerlijk. Toch vind ik dat je nooit echt vrij bent, want je zit altijd in je hoofd: over 2 uur moet ik weg, over 1 uur moet ik weg, over een half uur moet ik weg, blablabla. Zo heb je ook nooit rust. Dan moet ik op het einde natuurlijk nog wel tijd hebben voor mijn dagelijkse beauty-cyclus. Ik ben niet verliefd op een jongen ofzo, maar het is gewoon leuk als je lekker in je vel zit. Anders gaan ook m'n vriendinnen weer zeuren zo van: doe je nou is make up oooooooooop. Super irritant. Ik vind het zelf wel mooier, maar ik heb gewoon geen zin om alles op te gaan doen. Zo'n trut, die vroeger een vriendin van mijn beste vriendin was, zei tegen me op het schoolfeest: Aaaaaaaaah waarom doe je je make-up niet altijd zo mooi?! Ik dacht zo: alsof ik daar tijd voor heb. Ik was 2 uur bezig met m'n haar krullen en make-up op doen. Er zit een jongen in me klas die doet echt heeeel aardig tegen me, maar ik weet niet wat ik moet denken. Hij is niet echt knap en ik zit ook niet te wachten op een relatie, maar bij hem kan ik gewoon lekker mezelf zijn. Ookal heb ik soms toch spijt van; ohnee dat had ik niet moeten zeggen, maar hij reageert nooit rot en begroet me elke dag nog op dezelfde manier wat voor doms ik ook heb gezegd of hoe chagrijnig ik gister ook was. Ik vroeg zo aan hem of hij nog naar het schoolfeest ging, hij zei ja en vroeg of we toen nog zouden gaan dansen en ik zei ja tuurlijk! waar ik later nog heel lang over nadacht hoe dat dan zou gaan enzo. Ik ging daar met m'n vriendin heen, waarbij ik samen op atletiek zit. Zij is het tegenovergestelde van mij. Echt 0% verlegen, heletijd met jongens bezig, vaak uitgaan en problemen thuis. Zij wilde indruk gaan maken op een jongen. Ze was al een paar keer met hem gegaan maar zijn ex, waar hij drie jaar mee heeft gehad, had die middag huilend aan haar gevraagd of ze met elkaar gingen en toen had mijn vriendin ja gezegd met een schuldige stem die was er ook en die had zich heel sletterig gekleed en m'n vriendin had het idee dat ze het tegen haar moest opnemen. Die jongen wilde volgensmij niet lullig doen tegenover zijn ex, dat zei ik ook tegen me vriendin, door met haar te gaan dansen. Maar ze gaf niet op en ging steeds uitsloveriger dansen zodat na een tijdje mijn dansen echt nergens meer op leek, maar iedereen weet al dat ik niet kan dansen maar dat doet er nu niet toe xD. Na 3 uur dansen was het dan eindelijk zover en schuurde hij haar. Nounou wat een feest. Ik zat met m'n beste vriendin langs de kant want we hadden dode voeten van die hakken. Zij had veel hogere dan mij, ik had maar gewoon laarsjes aan gedaan, ook wel met hakken, omdat ik anders nog slechter ga dansen. Toen bijna het einde was stond ik daar met de jongen langs een staantafel die met mij wilde dansen en hij zei helemaal niks. Het was echt super awkward dus toen ging ik maar weer met m'n vriendin bij die tafel dansen die inmiddels alweer klaar was met schuren, maarja, na een tijdje ging hij weer weg. Ik zei toen na een tijdje zullen we zo weggaan want als we pas weg gaan als het helemaal is afgelopen dan is het heel erg druk. Nee zij wilde persé blijven want ze wilde nog schuren. Nou toen stonden we daar dus, het was het einde en ik liep naar de deur want ik dacht dat ze al weg was gegaan want ik was haar kwijt, maar de groep werd in tweeën gesplitst en zij bleek precies in de groep achter me te zitten, dus ik een half uur wachten. Ik zei; zie je, je had gewoon naar me moeten luisteren. Ik kan niet boos worden en ik was het zo weer vergeten. De volgende morgen, ik had nog maar 5 uur geslapen, hoorde ik het van m'n neef. Dat is wel even wijs advies: als er iemand is overleden, zorg dat je goed uitgerust ben, dan kan je er veel helderder over nadenken, want nu heb ik een dag zitten huilen, maar toen was ik uitgerust en toen bekeek ik het positiever. Er is nog niks verder bekend gemaakt over het onderzoek. Ik zag alleen een artikel in de krant en daar hadden ze gewoon opgeschreven dat vrienden hebben gemerkt dat hij niet goed in zijn vel zat en dat is helemaal niet waar, want hij zat juist goed in z'n vel. Ik denk nog wel vaak aan hem en ik zie best wel op tegen de begrafenis omdat ik niet echt weet wat ik moet zeggen, het is toch anders dan als er een heel oud iemand overleidt. Ik ga maar goed uitgerust heen en ik denk dat ik in huilen uitbarst als ik mijn tante en oom zie omdat ik het zo zielig vind voor hun. Ik hoop dat het goed gaat. Hij wordt begraven in hetzelfde graf als mijn oma, want hij was altijd best close met haar, ik weet niet of ik al had verteld dat hij altijd alles tegen haar zij en naast hem woonde, maar dat is zo. Na het overleiden van mijn oma had hij denk ik niet echt iemand meer om alles tegen te vertellen en mijn oma wist altijd alles op een nuchtere manier te bekijken en zei dan: ''maak je niet zo druk joh! Doe gewoon dit en dat...'' Het was toch wel een gevoelige jongen. Ik vind het dus best gepast dat hij bij haar wordt begraven. 22:19 - Ik hoor net dat we morgen bij m'n neef gaan kijken, ik zie er echt tegenop. Ik snap wel dat het nodig is om het te verwerken, maar ze zeggen dat hij al helemaal verkleurt is en m'n tante zegt waarom kwamen jullie niet eerder enzo, maar ze zeiden tegen ons dat we hem vrijdag te zien kregen! Ze zei dat ze hem misschien wel dicht deden want morgen kwamen ook de klassen kijken van zijn school en dan willen ze niks engs laten zien. Ik krijg al een brok in m'n keel als ik er aan denk. Ik had eigenlijk afgesproken om aan het profielwerkstuk te gaan werken ik zei zo: No matter what, we gaan eraan, ookal kan je niet, omdat we het steeds uitstelde. Nu gaat m'n moeder me dus een uur eerder van school halen. Ik denk wel dat ze het begrijpen, maar toch. Dit is altijd nog m'n dagboek en ik moet alles opschrijven waar ik mee zit. Op dit moment ga ik gewoon liever naar school/aan profielwerkstuk dan hem zien, ik denk dat ik er helemaal niet tegen kan, maar tóch wil ik het doen. Ik wil niet dat mensen denken, wat huilt ze nou, ze kon hem helemaal niet zo goed. Maar voor mijn gevoel sta ik best dichtbij hem. Ik voel dat hij bij ons is. Ik voel geen leegte. Ik voel dat hij nog ergens bij ons is.
The biggest risk you take when you have children is the chance to lose them.

Maandag 30 januari 2012 - Vandaag heb ik veel nagedacht over of het wel écht zelfmoord zou zijn. Ik kan het me gewoon helemaal niet voorstellen. Hoe kunnen we die jongen nou vertrouwen? Hij was de enige getuigen. M'n vader zegt dat er heel wat detectives op staan. Ik hoop dat ze het goed uitzoeken, want volgensmij is het niet alleen voor mij belangrijk om te weten hoe het is gegaan om het te verwerken. Het eerste dat de politie zei en wat ik te horen kreeg was dat het een ongeluk was, dat hij waarschijnlijk per ongeluk was afgegaan. Ik geloofde dat meer dan toen ze zeiden dat het zelfmoord was, omdat m'n andere neef ook een keer zei dat hij altijd van die kneuzige dingen deed zoals die keer dat zijn kont in de fik stond. Dat had ik wel willen zien, dikke lol. Ik mis hem best wel ookal had ik niet heel goed contact met hem. Ik heb ook steeds het gevoel alsof hij er nog gewoon is, als geest bedoel ik. Ik voel zijn aanwezigheid. Ik weet niet of ik daar de enige in ben, maar ik voel me bekeken. Ik vatte het maar een beetje leuk op in m'n hoofd en probeerde via gedachtes hem mijn leven te laten zien. Dit werkt best wel goed en begin steeds meer te begrijpen hoe het moet zijn voor paranormale mensen. Je zou er best mee kunnen leven zolang je het maar niet als iets engs ziet. Je kan me gek vinden, maar voor mij werkt dit. Ik zie hem niet ofzo, ik ben niet gek. Ik kon m'n aandacht ook niet echt bij de les houden, gelukkig kreeg ik niet de beurt ofzo want dan had ik geen enkel idee gehad waar het over zou gaan. Zelfs tegen een jongen waar ik normaal super aardig deed kon ik niet normaal praten, ik zei maar gewoon dat ik vandaag niet zo vrolijk was, ik heb geen zin in medelijden en om het weer helemaal uit te leggen wat ik al best vaak heb gedaan voor m'n gevoel. Vanmiddag was ik bij mensendieck, dat is voor m'n probleem met m'n schouders, ze staan in de verkeerde houding ofzo en bij hier krijg je oefeningen om je te ontspannen en de juiste spieren sterker te maken zodat je een betere houding krijgt. Het was gelukkig m'n laatste keer. Ik weet niet meer wanneer de eerste keer was, volgensmij een half jaar/jaar geleden. Tegen die mevrouw heb ik het ook verteld en ze luisterde best goed, het leek wel een soort psycholoog wat je bij gooische vrouwen ziet. Ik heb altijd gehad dat ik stress had als ik daarheen moest, nu met m'n neef, en dan ziet ze het aan m'n schouders. M'n vader vertelde dat de kogel niet recht in z'n hoofd was gegaan maar schuin omhoog. Misschien was het dan toch een ongeluk, maar wie haalt er nou een wapen over die op z'n hoofd gericht staat. Zowiezo zou ik m'n hoofd nooit in de buurt van een pistool houden, maar hij kon natuurlijk erg overstuur omdat hij schrok van wat hij deed toen hij via de tv schoot. De recherche heeft nu zijn computer meegenomen en nog meer dingen dacht ik en ze gaan het allemaal onderzoeken. Ik hoop dat ik voor de begravenis zaterdag weet wat er is gebeurt, maar ik denk dat we helaas nooit zekerheid zullen hebben.
You don't know how much you love someone until they are gone.

Zondag 29 januari 2012 - Ik twijfelde lang of een online dagboek over mijn leven wel spectaculair genoeg zou zijn, maar toen afgelopen vrijdag avond mijn neef overleed besloot ik het te doen om het verlies te verwerken. Ik gebruik geen namen in het dagboek maar soms wel letters. Mijn neef is dus overleden, nouja overleden, hij heeft zichzelf neergeschoten met zijn eigen dienstwapen. Hij deed een opleiding aan de politieschool en daarvan had hij een wapen. Hij zei al tegen zijn vader dat hij wilde stoppen met de opleiding maar zijn vader had hem geadviseerd het nog 1 jaartje vol te houden zodat hij alvast een basis had want hij wilde naar de marine. Hij was altijd gevoelig en bij andere begrafenissen, bijvoorbeeld die van mijn oma had hij altijd prachtige speeches waarvan wij moesten huilen en lachen tegelijk. Hij was altijd vrolijk en sociaal, hij deed bijna altijd een beetje gek en was de lolbroek. Ik snap ook echt helemaal biet waarom hij het gedaan heeft. Mijn moeder zei dat hij zo gevoelig was dat als hij met z'n familie 3 weken op vakantie ging dat hij heimwee kreeg en dat hij oma belde, want daar woonde hij naast en dan trok z'n heimwee weg. Hij had ook zoveel vrienden, op z'n facebook staan mega veel berichtjes van rust in vrede enzo. Hij zat midden in een leven, hij was 20 jaar. Hij ging na zijn dienst naar zijn vriend toe, die volgens mij niet bij de politie werkte of een opleiding had en toen zei hij volgens de vriend z'n verklaring: "Wat zou er gebeuren al ik door de tv schiet?" Ik zie dat echt niet voor me, dat hij dat zou zeggen, maarja. Die vriend zei doe ff normaal man maar toen schoot hij dus richting de tv. Toen zei die vriend volgens mij wat doe je nou man? En toen ging hij bij de buren kijken voor schade maar toen hij buiten stond hoorde hij nog een knal. Hij durfde niet meer naar binnen en toen heeft die jongen zijn moeder gebeld en die moeder belde 112. Toen hebben ze hem dood gevonden met een kogel door zijn hoofd. Ik snap er niks van, we zullen natuurlijk nooit weten of het écht zo gegaan is want die vriend was de enige getuigen, maar volgens de sporen klopte het volgens mij. De avond dat het gebeurde had ik schoolfeest. Daar vertel ik later ooit nog wel eens over ik vind dat er nu belangrijkere dingen zijn.. Ik heb het er best wel moeilijk mee en zie er tegenop op naar school te gaan, maar de begrafenis is pas zaterdag dus ik moet naar school voordat ik het kan afsluiten. Ik kan het gewoon helemaal niet geloven, altijd zo vrolijk, spontaan en grappig. Dat kon toch niet altijd maar een masker zijn geweest? Dat houd toch niemand vol? Ik las op zijn facebook wel dat hij heel veel uit ging enzo en moe naar zijn werk/school ging maar mijn vader zei dat hij dat vroeger ook deed en dat hoeft helemaal niet te betekenen dat je zelfmoordneigingen heb. Ik ga er maar eens over nadenken maar ik denk zomaar dat we het nooit te weten zullen komen. Vreselijk ook voor de ouders en twee broers.. Mijn tante was altijd zo vrolijk en nu heeft ze medicijnen om rustig ge blijven en is een beetje in de war. De oudste broer is kwaad dat hij dit z'n ouders aandoet en volgens mij voelt mijn oom zich schuldig. Mijn vader zei dat hij zich eerst cool hield maar na een tijdje stortte hij ook in. Over de jongste broer heb ik niks gehoord, maar het verdriet overheerst natuurlijk. Ik ben nog niet langs geweest maar mijn ouders wel omdat ik dacht dat het anders zo vol zou worden. Dat gezin heeft ook heel veel vrienden en die kwamen vandaag allemaal langs. Daar zou ik echt geen zin in hebben, maar hun misschien juist wel. Ik hoop dat ze allemaal weer op de been komen en dat hun leven niet voor altijd geruïneerd is, maar dat betwijfel ik, want dit vergeet je nooit meer.
Always be nice to those around you, 'cause one day it can be over and then you'll never have the chance to say how much you love them anymore.

Menu
Home
Website Onderhoud
Zoeken
Forum
Chatten
Helpdesk
Statistieken

Gastenboek